नेपाली जनताको चित्कार!!

आजभन्दा करीब ५ बर्ष अघी नेपालको यस्तो हालत थिएन। देशमा शान्ति सुरक्षा थिएन। माओवादीहरु भूमिगत भएर सशस्त्र आन्दोलन गरिरहेका थिए। देशमा जताततै बम,गोली र रगतको बर्षा भई रहेको हुन्थ्यो। कुन बेला र कहाँ माओवादी र सेनाको बिचमा दुईतर्फी यूद्ध हुन्छ अनी को को मर्छन् अनी हाम्रो त्यो बेला के हालत हुन्छ भनेर जनताहरु सशंकित हुन्थे। त्यो बेला मनिसहरु आफ्नो घर र परिवारको सुरक्षाको लागि हरदम सचेत हुने गर्थे। कती मनिसहरु त आफ्नो सुरक्षाको लागि आफ्नो जन्मभुमी समेत छोडेर भागेका थिए। मानिसहरुलाई सधैं आफ्नो ज्यान जोगाउनको चिन्ता हुन्थ्यो। कहिले माओवादीहरु आएर उनिहरुलाई धम्की दिन्थे त कहिले सेनाहरु। उनिहरुलाई दुबैतिरबाट आत्त्थु-आत्थु पार्थे। आफ्ना हुर्के बढेका छोरा छोरीहरु उनिहरुभन्दा टाढा हुन्थे किनकी उनिहरुलाई कि त माओवादीहरुले आफ्नो सेनामा भर्ना गर्न लान्थे कि त सेनाहरुले माओवादी भनेर बेपत्ता पारीदिन्थे। मनिसहरुलाई शान्ती चहिएको थियो। दुबै पक्षबाट पीडित जनतालाई सुरक्षा चहिएको थियो। प्रत्येक पत्रीकाहरुमा यो झडपमा आज माओवादीतिर यती जना र सेनातर्फ यतीजनाको मृत्‍यु भनेर आउथ्यो। जनताहरुले जहिले पनि मरेको, मारेको, बम, गोली पड्किएको कहानी मात्र सुन्नुपर्थ्यो। कती मनिसहरु त घरबार बिहिन भएर बिस्थापित हुनुपर्‍यो त कती मनिसहरु मृत्‍युको चपेटामा पर्नु पर्‍यो। चारैतिर कोलाहल र त्रासपूर्ण बातावरण थियो। जनताहरु निर्धक्कसँग बाँच्न र खान सकिरहेका थिएनन्। उनिहरुलाई केबल शान्ती चाँहीएको थियो।

जब दुई पक्षबिच शान्तीबार्ता भयो तब जनतालाई शान्तिको सास फेर्न पाउने आशा जाग्यो। उनिहरुले शान्ती र सद्भभाव पूर्ण बातावरणमा बस्ने दिन आयो भनी खुशीयाली मनाउन थाले। त्यसपछी संबिधानसभाको चुनाव गरियो अनी माओवादीहरुले नै अरु पार्टीभन्दा बढी मत ल्याएर सरकारको नेत्रित्व गर्ने अवसर पाए। अब त देशमा शान्ती आउँछ भन्ने आशमा मनिसहरु रमाउन थाले। तर अझै पनि मनिसले चाहेको जस्तो शान्ती भने आउन सकेन। त्यसपछी ९ महिनापछी माओवादीको सरकार ढालियो र एमालेको सरकार बनाइयो। तर अफसोच नेपालीहरुले कहिल्यै पनि शान्ती पाउन सकेनन्। देशमा पेट्रोलियम पदार्थको अभाव भयो, महंगीले आकाश छुन थाल्यो। नेपालीहरुको बाँच्नै नसक्ने अवस्था भयो। संसारभरीनै आर्थिक जगत ध्वस्त भयो। संसारमा आर्थिक संकट आईपर्‍यो। नेपालीहरुको त झनै दयनीय अवस्था आयो। देशका सम्पूर्ण नेताहरु कुर्सी तानातान र मै खाउ मै लाउँ भन्न थाले। जनताहरु भोक्भोकै मर्न थाले भने नेताहरु आफुआफु लड्दै बस्न थाले। जनताले अझै पनि शान्ती पाउन सकेनन्।

आखिर कहिले सम्म त यो तछाड मछाड? के जनताले नेताहरुलाई लड्न संसदमा पठाएका हुन त? उनिहरुको आवश्यकताको पुर्ती अब कहिले हुने त? देशमा बिक्षीप्त भ्रस्टाचार, लुटपाट, अन्याय, अत्याचार कहिले अन्त्य हुन्छ त? के नेपाली जनता अब सधैं यस्तै अन्योलको अवस्थामा नै बस्नुपर्ने हो त? देशको सिमा छिमेकी देशले अतिक्रमण गर्दा क् अझै टुलुटुलु हेर्दै बस्ने हो त? के भोक नाङगा, असहाय, गरीब, गुरुवाहरुलाई सधैं यस्तै किचलो सहनु पर्ने हो त? के नेपाली जनताले कहिलेपनी शान्तिको सास फेर्न नपाउने नै हो त? के देशमा सधैं लुटमार, अपहरण ब्यप्त भईरहने नै हो त? के अब देश हाँक्न बसेकाहरुले सोच्नु पर्ने बेला आएन र?
नेपाली जनताको यो चित्कार आखिर कहिले सम्म र कस्ले सुनिदिने त?

वाह! कती मिठो हाँसो

वाह! कती मिठो हाँसो
वाह! कती राम्रो हाँसो
झरी परेपछीको आकाश खुलेको जस्तो हाँसो
टिलिक्क टल्किने मोतीको दाना देखिने हाँसो
सुकिसकेको मुलबाट पनि फुटेको जस्तो हाँसो
पिडा समाप्त भई मन प्रफुल्लित भएको बेलाको हाँसो
कोमल गुलाब फुल फुलेको जस्तो हाँसो
वाह! कती मिठो हाँसो।।
वाह्! कती राम्रो हाँसो।।

वाह! कती मिठो हाँसो।।
वाह! कती राम्रो हाँसो।।
शिशिरले बन जङगल सेताम्मे पारेपछी
बसन्तले हरियाली पार्दाको हाँसो
स्थिर तलाउको पानीमा
एक्कासी ढुङ्गा फाल्दा आउने तरङग जस्तो हाँसो
सुकिसकेको खोलामा
एक्कासी पनि आउँदाको हाँसो
भोकाएका मनिसहरुले
भोजन गर्न पाउँदाको हाँसो
सारा पिडा र बेदना नै
मत्थर पारीदिने हाँसो
कठोर मुटुलाई पनि
कोमल मुटुमा परिवर्तन गरिदिने हाँसो
बादलरहित आकाशझैं खुला हाँसो
वाह! कती मिठो हाँसो।।।
वाह! कती राम्रो हाँसो।।।

उ केबल हिँड्दै थियो

उ हिड्दै थियो
सुनसान सडकमा
एक्लै.......नितान्त एक्लै!!!
अँध्यारो रातमा
आफ्नो अन्धकारमय जीवनका यथार्थ केलाउदै थियो
उसका जीवनमा घटेका घटना
उसले पाएको ब्यथा
उसमा घनिभूत हुँदै गैरहेका थिए
उ केबल सोचिरहेको थियो
केबल सोचिरहेको.......
आफ्ना मनमा लागेका चोट!!

उसका आँखाबाट गंगा सल्बलाईरहेकी थिईन्
उसको मनमा भक्कानो फुटीरहेको थियो
तर......उ केबल सोचिरहेको थियो
आफ्नो जीवनको यथार्थ चित्रण गर्दै थियो
उ निमुखा प्राणीजस्तै मुकदर्सक थियो
उस्का मुखबाट शब्द निस्कन सकिरहेको थिएन
न त उ मुस्कुराउनै सकेको थियो
उसको मन र मुटुमा अन्तरद्वन्ध चलिरहेको थियो
उसका प्रत्यक पाइलाले
उसका प्रत्यक चालहरुले
उसको ब्यथित मनको कथा दर्शाइरहेको थियो
उसका एक एक थोपा अस्रुहरुले
उसको ब्यथा बोलिरहेको थियो
आफ्नो गन्तब्य प्रतिको निस्चितता उसमा थिएन
न त आफ्नो भबिस्यप्रती नै उ सजग थियो
थियो त केबल आफ्नो हालतमा, आफ्नो पिडा अनी आँसुहरुमा!!!
उसका पाइलाहरुले उसको बाटो डोर्यौउँदै थियो
कहाँ जाने, कता पुग्ने?
त्यसको निस्चितता उसमा थिएन
उ केबल हिँड्दै थियो
आफ्नो मनको घाऊ केलाउँदै
जीवनमा घटेका क्षणमा हराउँदै
उ केबल हिँड्दै थियो
सुनसान सडकमा.........एक्लै
नितान्त एक्लै!!!!

लाल बहादुर

हिजो, लाल बहादुर,
कुप्रा कुप्रा झुप्राहरुमा,
अचेतन अन्धकारका थुप्राहरुमा,
घिउको बत्ती बालेर जान्थ्यो।
भोक नमर्ने खस्रो गास,
निद्रा नपर्ने भुल्लो बास,
जे पाए पनि खुशी नै मान्थ्यो।
दुस्मनका छातीमा तिखा तिर,
बहिरा कानमा राता झिर,
एकलब्य जसरी ताकेर हान्थ्यो।
हिजोको लाल बहादुर,
बैरिको काल बहादुर!!!

आज, लाल बहादुर,
अट्टालिका साचेर आँखाभरी
तिलोत्तमा राखेर काखाभरी
मसिहाको स्वाग पारेर डुल्छ
आर्तहरुको करुण चित्कार
धर्ती मिलाउने झक्की बिचार
गिलासभित्र हालेर निल्छ
नोटको गढ्ढी पजेरो कार
अमुक मालिकको चुत्थो खकार
सिधै भन्छ-"लिन्छु जो मिल्छ"
आजको लाल बहादुर,
बिचरा काल बहादुर!!!

भोली, लाल बहादुर,
जेलको चिसो छिडिको बास,
इज्जत पैसा सर्बनास,
मरनको दिन गन्न थाल्ला
बिउझेर तितो सपनाबाट,
झस्केर झल्ला जपनाबाट
पछुतो पछुतो भन्न थाल्ला
आफुले हिजो थिचेको
किरा ठानेर मिचेको
मान्छेको हुकार सुन्न थाल्ला
भोलिको लाल बहादुर
पतित तिरस्क्रित, स्याल बहादुर!!!!